Sinds de aanval van de buizerd gaat de vraag rond in het dorp. Vijftien dagen later: blijvende gevolgen voor haar bewegingen, maaltijden uit de hand, dagelijkse oefeningen — en een paar stappen.
Sinds een paar dagen keert dezelfde vraag steeds terug.
'Hoe gaat het met Furiosa?'
Inwoners stellen hem zodra we ze tegenkomen. De burgemeester zelf informeerde naar haar, nadat hem de vraag op zijn beurt was gesteld. De eerste wethouder ook: een vriendin van hem volgde het verhaal en wilde weten hoe het met de jonge kip ging.
Sinds de aanval uit de vorige aflevering is Furiosa blijkbaar, op haar eigen manier, een klein personage van het dorp geworden.
De volgende foto's volgen wat later. Nu velen van u op nieuws over haar wachten, ligt het wezenlijke voorlopig elders.
Laten we dus beginnen met het belangrijkste: Furiosa is er nog.
Vijftien dagen later
De eerste dagen na de aanval gingen op aan verzorging en antibiotica. De verwondingen waren ernstig en Furiosa had eerst tijd nodig om op krachten te komen.
Twee weken later begon een nieuwe fase.
De aanval heeft blijvende gevolgen voor haar bewegingen gelaten. Furiosa heeft nog steeds moeite haar poten te coördineren, net als bepaalde bewegingen van haar kop. Ze kan de anderen nog altijd niet vervoegen en verblijft apart van het kippenhok, in een grote ruimte van zo'n 60 vierkante meter waar ze rustig verder kan herstellen.
Sinds een dag of tien moet ze ook geholpen worden met eten. Op het menu: maïs, doperwten, flageoletbonen en ander waterrijk voedsel, gekozen om tegelijk bij te dragen aan haar vochtinname.
Meerdere keren per dag begint hetzelfde ritueel opnieuw. En Furiosa heeft perfect door hoe het werkt.
Zodra ze degene hoort aankomen die voor haar zorgt, laat ze voortaan een klein "kwaak" horen. Haar eigen manier om te melden dat ze er is en, misschien, om eraan te herinneren dat een maaltijd welkom zou zijn.
Als ze kalm en tevreden is, maakt ze soms zelfs een vreemd geluidje, ergens tussen koeren en spinnen in.
Een paar weken geleden leerden we de Noires de Janzé kennen. Vandaag leren we de geluiden van Furiosa herkennen.
Zij groeit ook… maar minder snel
Furiosa blijft groeien, maar minder snel dan de kippen die tegelijk met haar geboren zijn.
Haar soortgenoten zijn in het kippenhok verder gegroeid. Naast hen begint het verschil nu zichtbaar te worden: Furiosa blijft kleiner dan de anderen. Foto's zullen dat binnenkort tonen.
Toch gaat het wel degelijk om dezelfde kuikens, die samen aankwamen en hun eerste weken in hetzelfde ritme werden grootgebracht. Sinds de aanval zijn hun levens simpelweg twee heel verschillende richtingen ingeslagen.
Buiten rennen de anderen, verkennen ze en nemen ze hun plaats in de groep in. Binnen steekt Furiosa al haar energie in eten, in het hervinden van haar evenwicht en in het maken van een paar stappen.
Leren een kip te verzorgen
Sinds haar aanval zal Furiosa ons veel hebben geleerd. Om te beginnen dat een vogel niet verzorgd wordt zoals een hond, een kat… of een mens.
Sommige handelingen die vanzelfsprekend lijken, zijn dat niet. Zo moet u bijzonder voorzichtig zijn wanneer u een vogel rechtstreeks aan de snavel laat drinken: hun anatomie verschilt van de onze en verkeerd toegediende vloeistof kan in de luchtwegen terechtkomen.
We ontdekten ook het bestaan van de luchtzakken, die met de luchtwegen verbonden holtes die meewerken aan de zeer bijzondere werking van het vogellichaam.
Zelfs een injectie vraagt dus om leren. Om haar behandeling toe te dienen leerde de dierenarts ons onder de huid te gaan, ter hoogte van de borstspieren, met de naald gericht op het borstbeen, dat bot in het midden van de borst. De handeling moet precies zijn, onder meer om de luchtzakken te vermijden.
Deze handelingen zijn rechtstreeks bij de dierenarts geleerd, voor Furiosa en voor háár verwondingen. Het is geen advies: staat u voor een gewond dier, bel dan een dierenarts.
De vitamine-injecties zijn vandaag afgerond. Alweer een kleine mijlpaal in een herstel dat zich voortaan laat meten in dagen en in minieme vooruitgang.
De kinesitherapie van Furiosa
Want zodra de wonden verzorgd waren, begon een ander werk. Elke dag doet Furiosa haar oefeningen.
Op haar rug gelegd en voorzichtig vastgehouden, worden haar poten om beurten bewogen om de loopbeweging na te bootsen. De rechter. Dan de linker. Keer op keer.
Daarna komt het moment om weer overeind te komen. Furiosa wordt tussen twee handen ondersteund om haar te helpen haar evenwicht te bewaren en een deel van haar gewicht te dragen.
Het doel is niet in haar plaats te lopen. Enkel haar de kans geven het te proberen. Eén poot. Dan de andere.
De bewegingen blijven onhandig. De coördinatie is nog moeilijk. Soms gaat Furiosa scheef. Maar beetje bij beetje verandert er iets: sinds een paar dagen lukt het haar af en toe, geholpen door haar vleugels, om wat rechter vooruit te komen.
Het zijn maar een paar stappen. Maar vijftien dagen geleden vroegen we ons af of ze de aanval zou overleven. Vandaag tellen een paar stappen dus.
Een piepjonge assistente
Furiosa is trouwens niet alleen tijdens haar herstel.
Een klein katje van amper twee maanden oud kwam een veertiental dagen geleden in huis. Ze was achtergelaten en we hebben haar bij de dierenarts opgehaald.
Sinds haar komst lijkt ze bijzonder geïntrigeerd door die rare vogel die binnen zit. Als het tijd is voor de verzorging, is ze nooit ver weg. Ze kijkt toe. Ze komt dichterbij. Soms klimt ze op de rug van Furiosa. En af en toe speelt ze met haar veren.
Wat Furiosa precies van deze nieuwe dierenartsassistente vindt, valt moeilijk te zeggen. Maar tussen de maaltijden, de dagelijkse oefeningen en de inspecties van haar jonge kameraad zijn haar dagen voortaan goed gevuld.
Het katje heeft nog geen naam. Zodra haar eerste foto's verschijnen, mag iedereen ideeën aandragen. Waarom geen Japanse naam, als echo van de banden die Baon met Japan smeedt, maar eenvoudig genoeg om in het Frans vlot uit te spreken?
We stellen haar heel binnenkort aan u voor.
Ondertussen, buiten…
Ook in het kippenhok gaat het leven door. De andere Noires de Janzé groeien.
De kuikens die een paar maanden geleden aankwamen, lijken steeds minder op de kleine veren bolletjes van hun eerste dagen. De karakters komen naar boven, de gewoontes veranderen en ieder vindt geleidelijk zijn plaats in de groep.
Ondertussen gaat Furiosa in een ander tempo vooruit. Haar territorium blijft beperkt tot haar grote ruimte. Haar dagen worden geritmeerd door maaltijden uit de hand, verzorging en oefeningen. Haar vooruitgang laat zich soms in enkele centimeters meten.
We weten nog niet hoe ver ze zal kunnen herstellen. We weten nog niet wanneer, of zelfs óf, ze de anderen zal kunnen vervoegen.
Dus gaan we door. De ene maaltijd na de andere. De ene oefening na de andere. De ene poot na de andere.
'En morgen beginnen we opnieuw.'